Nicolas Winding Refn'in yönetmen koltuğunda oturduğu 2013 yapımı 'Only God Forgives', izleyiciyi Bangkok'un neon ışıklarıyla aydınlanan ancak bir o kadar karanlık sokaklarına götürüyor. Film, uyuşturucu kaçakçılığı yapan Julian'ın (Ryan Gosling), kardeşinin katilini bulması için kendisini Bangkok'a getiren sert ve manipülatif annesi Crystal (Kristin Scott Thomas) ile olan zehirli ilişkisini merkezine alıyor. Bu zorunlu intikam yolculuğu, Julian'ı, adaleti kendi eline alan gizemli bir polis memuru Chang (Vithaya Pansringarm) ile karşı karşıya getirir.

Refn, 'Sürücü' filminden tanıdığımız minimalist anlatımını burada daha da uç noktalara taşıyor. Diyalogların az, görsel ve ses tasarımının ön planda olduğu bir sinema deneyimi sunuyor. Ryan Gosling, içsel çatışmaları ve suskunluğu ile Julian karakterine derinlik katarken, Kristin Scott Thomas'un performansı, anne-oğul ilişkisinin rahatsız edici boyutlarını tüm çıplaklığıyla ortaya koyuyor. Vithaya Pansringarm ise adeta bir mitolojik figür gibi sahneye çıkan Chang karakteri ile unutulmaz bir antagonist yaratıyor.

Film, geleneksel aksiyon-suç anlatılarının ötesine geçerek, intikam, suç, ceza ve aile bağları gibi temaları deneysel bir estetikle sorguluyor. Cliff Martinez'in hipnotik müzikleri ve Larry Smith'in kırmızı tonlara hükmeden görüntü yönetimi, filmin gerilim dolu ve lirik atmosferini inşa eden temel taşlar. 'Only God Forgives', izleyiciden pasif bir şekilde izlemek yerine, onu bu görsel şölene aktif olarak dahil olmaya ve derinlerde yatan anlamları keşfetmeye davet ediyor. Beğenisi bölücü olsa da, cesur tarzı ve unutulmaz sahneleriyle modern sinemada kendine özgü bir yer edinmiş bir yapım. Görsel bir şiir arayan ve farklı sinema dillerine açık izleyiciler için kaçırılmaması gereken bir deneyim.